Dışardaki dünyanın sonsuzluğunu yaşarken kendi cümlelerimde boğuşuyorum. Öyle bi cümlesinki seni biterimiyorum. Yazmaya kalksan kelimeler anlamsız, işaretsiz, kifayetsiz kalacak. Korkuyorum yazmaya söylemeye çekiniyorum. Senle ilgili cümleye başlayınca dilim tutuluyor. O kadar derin o kadr anlamlısn ki kulaklarımla bile paylaşamıyorum beynimin içimde öylece kalakalıyorsun.
Ama kırıyorsun, kırılıyorsun, nefret saçıyorsun,incitiyorsun. İşte o zaman yazmaktan vazgeçiyorum. korku kaplıyor benliğimi içten içe. Duruluyorsun sonra masumlaşıyorsun. Sakin bir deniz oluyorsun kendimi güvende hissediyorum içinde. Ayrılmak istemiyorum ordan ayrılamıyorum vazgeçemiyorum. Sana olan tutkum büyüyor. Ebediyet anını bekliyorum. Gözlerine bakıp sonsuzluğu görmek istiyorum. Başlıyorum yeniden yazmaya kelimeyi bile tamamlayamıyorum duymasın, görmesin kimse, hissetmesin onu istiyorum.
Bitmeni istemiyorum belkide bitirmekten korkuyorum gözlerinden korktuğum gibi sesindeki şiddetten korktuğum gibi nefesinden dokunuşundan korkmuyorum ve bitmiyorsun…
Henüz Yorum Yok
Henüz yorum yapılmamış.
Yorumlar RSS Geri İzleme Tanımlayıcısı URI
Yorum yapın
