Yıkım

Artık gerçeğe dönmek lazım.
Gerçekten yazmak, gerçeği yazmak lazım…
Sözlerden sıkıldım…
Ertelenmiş hayatlara mahkum olmaktan…
İnsan neden özü gibi olmaz? Neden hiç inanılmaz insanlara?
Neden insanlar hep acı çektirir?
Sen güvenirsin o yıkar düzen böyle…
Hayat kurumlar ve yıkımlarla var oluyor.
Her yıkım yeni bir kurumu getiriyor peşinden…

Şimdi bahçemdeki 30. binayı yıktım…
Eskiden güzel olan bahçemde
Sadece bir ev vardı büyükde bir bahçesi.
Ama yıktılar. Sonra yenisi kurdum sonra yine yıktılar.
Sonra kurdum sonra yıktılar…
Ben kurdum onlar yıktılar…

İşte şimdi dönüp bakıyorum geriye bir sürü enkaz…
bir sürü kalp kırıklığı…
bir sürü acı

Yoktu böyle dertlerim bir evim vardı gelen giden arada bir değişir kalıcı misafirlerim baş köşede sakın dingin…
Ama simdi bana ait olmayan bir sürü ev hep yeniden bu sefer son diyerek ördüğüm duvarlar.
Şimdi son bitti artık yeni bir bina yok yeni enkaz yok…
arada kalmış bir boşluk ve ben varım.

Sadece ben…

1 Yorum

Yorumlar RSS Geri İzleme Tanımlayıcısı URI